Moje doświadczenie
Zakres porad
- Psychiatria
Główne obszary pomocy
- Depresja
- Zaburzenia lękowe
- Schizofrenia
- Zaburzenia koncentracji
- Zaburzenia emocjonalne
- +6 a11y_sr_more_diseases
Moje doświadczenie
Beata Nicewicz
psychiatra
Edukacja
- Pomorska Akademia Medyczna
Choroby
- Depresja
- Zaburzenia lękowe
- Schizofrenia
- Zaburzenia koncentracji
- Zaburzenia emocjonalne
- Otępienia
- Choroba afektywna dwubiegunowa
- Zespól stresu pourazowego
- Zaburzenia urojeniowe
- Zaburzenia snu
- Zaburzenia "nerwicowe"
Znajomość języków
- angielski
Usługi i ceny
Brak informacji o usługach i cenach
Ten lekarz nie dodał jeszcze informacji o usługach i cenach.
Adres
Opinie
49 opinii
Sprawdzamy wszystkie opinie. Specjaliści nie mogą płacić za modyfikowanie lub usuwanie opinii. Dowiedz się więcej Dowiedz się więcej o opiniach
-
R
Robert
Podczas wizyty pani doktor stwierdziła w obecności córki, że nic jej nie jest i depresja jest jedynie jej wymysłem. Kilka dni później córka podjęła próbę samobójczą, na szczęście nieudaną. Wytłumaczeniem było m.in. zignorowanie jej problemów przez specjalistę. Zdecydowanie odradzam wizytę u tej kobiety.
• Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • konsultacja psychiatryczna •
-
M
Martyna
Otrzymałam pomoc, której oczekiwałam. Wizyta przebiegła w miłej atmosferze i czułam się bardzo swobodnie. Polecam :)
• Medicus Spółdzielnia Pracy Lekarzy Specjalistów • konsultacja psychiatryczna •
-
T
T.
Nie polecam. Po prostu. Szkoda słów. Myślę że poprzednie komentarze o braku empatii są wystarczające.
• W innym miejscu • Inny •
-
Mama Filipa
Bardzo polecam Panią doktor, cudowny człowiek z ogromną wiedzą i podejściem do małych (5 lat) pacjentów, pierwszy raz dziecko nie chciało uciekać z gabinetu, szczegółowe wyjaśnienie- dokładnie wytłumaczone. Polecam z czystym sumieniem każdemu. Pani doktor to człowiek z sercem na dłoni!
• Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • konsultacja psychiatryczna •
-
M
Monika
Pani Beata to najlepsza Doktor Psychiatrii jaką znam!!! Zaaaawsze pomocna, empatyczna, słuchająca.. po prostu ludzka!! Nie znam takich innego takiego lekarza nawet z innych branży! Nie robi nic dla pieniędzy i kieruje się tylko dobrem pacjenta! Zawsze odbiera telefon, a nawet jak nie może to napisze, że oddzwoni. Serio! nie ma juz takich lekkarzy z powolania jak pani Beata!
• Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • Inny •
-
A
aga
Odradzam autystom !!!!!!!!!!!!!!!!!! Stara szkoła autyzmu ,że może je mieć tylko dziecko niemowiace . Nie pierwszy raz Pani Doktor wystawia jakieś procentowe diagnozy . Cechy Zespołu Aspergera bez zespołu Aspergera . Nie ma czegoś takiego w klasyfikacji chorób .
• Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • konsultacja psychiatryczna •
-
M
M.K
Bardzo polecam Panią wysłuchała,pobawiła się z dzieckiem ,wyjaśniła wszystko w sposób zrozumiały. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć,że ma Pani podejście do dziecka jak i rozmowa z Panią jest na "luzie",że rodzic i dziecko czują się komfortowo przy rozmowie ;) Jak dla mnie 10/10 :)
• Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • konsultacja psychiatryczna •
-
Aleksandra
Pani Doktor pomogła mi w najgorszym momencie mojego życia. Gdyby nie ona, to prawdopodobnie dziś by mnie nie było na tym świecie. Wspaniały lekarz, wspaniały czlowiek
• Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • Psychoterapia •
-
D
Jedyny plus z wizyt u Pani Beaty to leki, które mi przepisała już na pierwszej wizycie. W trakcie naszej 10 minutowej wizyty za 150 złoty Pani Beata wystawiła mi kolejna receptę która okazała się wadliwa, nieaktywna wiec napisałam do pani doktor z wyjaśnieniem a dostałam odpowiedz cyt.:”niestety jestem wredna i za wypisanie e-recepty liczę sobie 50 złoty”. Byłam w bardzo złym stanie psychicznym z objawami odstawiennymi. Wstyd Pani Doktor.
• Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska • konsultacja psychiatryczna •
-
M
M.R.
W skrócie: Pani doktor lekceważyła i ignorowała moje słowa, dopowiadała sobie zdecydowanie zbyt dużo, nakierunkowywała rozmowę na konkretne zaburzenie i nie odniosła się do moich przypuszczeń. Zamiast mnie słuchała tylko moich rodziców (miałam wtedy 17 lat, wizyta była kilka miesięcy temu), nie czułam ani odrobiny szacunku z jej strony.
Jeśli ktoś chce pełna historię, to proszę:
Do pani doktor przyszłam z podejrzeniem ADHD i depresji (to drugie zostało już praktycznie stwierdzone przez mojego psychologa i psychoterapeutkę - udanie się do psychiatry wiązało się z tym, że według nich farmakoterapia pomogłaby mi w normalnej terapii). W tamtym czasie miałam 17 lat, więc mimo, że była to moja inicjatywa, to musiałam przyjść z rodzicami. Pani doktor założyła jednak chyba, że nastolatka nie może sama być świadoma swoich problemów, bo z góry traktowała moją wizytę tak, jakby moi rodzice mnie tam zaciągnięli, a ja niewiedziałabym co tam robię.
Na początku rozmawiała z moimi rodzicami, nie ze mną - byłam w tym samym pomieszczeniu, ale przy próbie sprostowania ich słów uciszała mnie i mówiła, że mogę się do tego odnieść jak wyjdą. No super, tylko jednym z moich objawów związanych z moimi przypadłościami jest fakt, że mam bardzo słabą pamięć. W dodatku pytała o rzeczy, na które moi rodzice nie mogą patrzeć z normalnej perspektywy - np. pytanie, czy mam problem ze snem, gdzie odpowiedz mojego ojca, że nie śpię w nocy, bo śpię w dzień potraktowała jak 100% prawdę, choć później tłumaczyłam jej, że zaburzenia snu mam od dziecka i przytoczyłam ich prawodoodobna przyczynę.
A diagnoza? No, tutaj się robi zabawnie. Po 3 minutach tłumaczenia jej dlaczego podejrzewam u siebie ADHD przerwała mi i zaczęła nakierowując temat na fobię społeczną. Do ADHD się więcej nie odniosła, nawet pod koniec wizyty. Depresja? "Nie ma depresji, bo odczuwa normalnie emocje" choć wyraźnie zaznaczyłam, że choć dzięki terapii jest lepiej - przez ostatnie pół roku byłam w ciągłym stanie odrealnienia. Co było jej diagnoza? No oczywiście, że fobia społeczna. Tłumacząc moim rodzicom dlaczego postawiła taką diagnozę (bo oczywiście nie mówiąc mi tego wcześniej na osobności) skłamała mówiąc, że boję się robić prezentację przed moją klasą. Droga pani, myślę, że ktoś po studiach psychiatrycznych powinien rozróżniać słowa "nie lubię mojej klasy, bo nie mam z nimi wspólnych tematów, plus większość z nich jest patologiczna" od "boję się występować przed moją klasą". Uwaga - nie, nie boję się. Nie byłabym się powiedzieć jej w twarz co sądzę o ignorowaniu pacjentów ze względu na ich wiek, ale byłam w takim szoku, że dopiero po wyjściu z budynku dotarło do mnie co się właściwie stało.
Obecnie jestem leczona już prawidłowo, choć wizyta u niej wywołała u mnie strach przed pójściem do innych psychiatrów• Medicus Spółdzielnia Pracy Lekarzy Specjalistów • Inny •