mgr Małgorzata Ordon

Od kilku lat gdy pojawiła się na Świecie nasza córka mąż jest o nią zazdrosny. Zazdrosny o to że moja uwaga skierowana jest na dziecko. Powtarza mi ze nie zwracam na niego uwagi. Traktuje go ciagle tak samo jak zawsze. Sytuacja wygląda w ten sposób, że maz w niczym nie pomaga, nawet przy dziecku. Nie spędza z nią nawet godziny dziennie. Obowiązków domowych nie ma żadnych. Zyje swoim życiem- pracą i studiami. Gdy nie pracuje lezy i ogląda filmy lub gra w gry. Jest po 40. Mądry, inteligentny ale totalny egoista. Ostatnimi czasy aby wymusić na mnie pewne zachowania seksualne zaczął rozmawiać i umawiać się z dziewczynami ze studiów. Twierdzi ze tylko przez takie zachowanie moze zwrócić na siebie moją uwagę. Zachowuje się jak szczeniak. Ja od rana zarobiona, opieka nad dzieckiem, odwiozę do przedszkola, później pracuje. W trakcie pracy zdalnej gotuje obiad. Pozniej odbieram dziecko. Zakupy. Zajmuje się domem i dzieckiem i wieczorem gdy już dziecko zaśnie to padam. Absolutnie nic do niego nie dociera żeby mi pomógł.oklamuje mnie i mam wrażenie ze nawet nie ma wyrzutów sumienia. Ukrywa wiadomości do koleżanki. Nawet gdy mu powiedziałam prosto w twarz ze wiem że z kimś rozmawia to zaśmiał mi się w twarz. Na terapię nie pójdzie i chyba nawet jest mu to na rękę co teraz się dzieje. Co robić żeby zrozumiał że nas przez to traci. Nic do niego nie dociera

Dzień dobry, chciałam się spytać jak radzić sobie z porannym wstawaniem przy zaburzeniach depresyjnych? Chodzi o młodszą siostrę (14 lat), jest leczona u psychiatry farmakologicznie, ale nie chce chodzić do psychologa ani psychoterapeuty dostępnego w naszym mieście czy online. Każdy poranek to koszmar, wcześniej jej obowiązkiem było wychodzenie z psem rano, teraz robi to mama która jest przeciążona pracą (Ja na co dzień studiuję w innym mieście, tata pracuje) Siostra codziennie spóźnia się do szkoły a mamie już opadają ręce - ani prośby ani krzyki nie pomagają, a ona nie może jej dopilnować bo wychodzi wcześniej do pracy niż ona do szkoły.